«ΑΜΥΜΩΝΗ» Πανελλήνιος Σύλλογος Γονέων, Κηδεμόνων & Φίλων Ατόμων με Προβλήματα Όρασης & Πρόσθετες Αναπηρίες

«Κι ήθελε ακόμα πολύ φως να ξημερώσει…» Με τα λόγια τούτα ο Μανόλης Αναγνωστάκης προσδιορίζει το μέγεθος της προσπάθειας που πρέπει να καταβάλει ο άνθρωπος για να φέρει πίσω το φως της μέρας. Οι άνθρωποι στην Αμυμώνη και στη Σ.Υ.Δ. «Λιλιαν Βουδουρη», έχουν τόσο φως μέσα τους που αρκεί για να αλλάξει τον κόσμο ολάκερο!

————————————–

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Στην ελληνική μυθολογία η Αμυμώνη, είναι η κόρη του Δαναού που συνδέεται στενά με το κορυφαίο δώρο της φύσης το νερό και τις πηγές της ονομαστής Λέρνης, η οποία τροφοδοτούσε και τροφοδοτεί  ολόκληρη την αργολική πεδιάδα.

Στη σύγχρονη εποχή, η «Αμυμώνη» είναι ο σύλλογος των γονέων, κηδεμόνων και φίλων ατόμων με προβλήματα όρασης και πρόσθετες αναπηρίες, που προσπαθεί να τροφοδοτήσει όλους εμάς με τα δώρα που πηγάζουν από τη συγκλονιστική πράξη της προσφοράς και της αλληλεγγύης προς το συνάνθρωπο που αγωνίζεται για μια αξιοπρεπή και χαρούμενη ζωή.

Στη Στέγη Υποστηριζόμενης Διαβίωσης «Λίλιαν Βουδούρη» του συλλόγου «Αμυμώνη» η χαρά της ένυδρης ζωής δεν είναι δεδομένη. Είναι ένας καθημερινός αγώνας των επτά ενοίκων και των φροντιστών τους για την αναζήτηση του ζωντανού, καθαρού, ελπιδοφόρου νερού που ονομάζουμε αγάπη.

Όλοι εμείς ευχαριστούμε θερμά την ομάδα της PhotoΑid που έζησε για λίγες ώρες μαζί μας και θέλησε να αποτυπώσει μέσα από το φωτογραφικό της φακό την ευτυχία της ανακάλυψης μιας αληθινής πηγής σε μια άνυδρη πραγματικότητα.

Αθανάσιος-Αλέξανδρος Αντωνίου

Υπεύθυνος Σ.Υ.Δ. «Λίλιαν Βουδούρη»

Web Site: http://stegililianvoudouri.gr

 

Βίκυ Χίου

Δεν υπάρχουν λόγια για ένα τέτοιο σπίτι… τι να πει κανείς για τους ανθρώπους που φιλοξενεί μέσα του (Παντελής, Νεκταρία, Γεωργία, Ηλίας, Μάριος, Κοσμάς & Κατερίνα) και για τους ανθρώπους (Αλέξανδρος, Αναστασία, Άννα, Ελένη & Ζαΐρα) που βοηθούν για να μπορέσει να λειτουργήσει σωστά και να έχουν ένα χαρούμενο, καθαρό και λειτουργικό περιβάλλον!

Φτάσαμε στις 12:00 για να περάσουμε μια τυπική Κυριακή μαζί τους. Μέσα από το  σπίτι ηχούσε μουσική, χαρούμενες φωνές και η μυρωδιά του κυριακάτικου φαγητού. Ήταν όλοι στο κεντρικό σαλόνι  και μας περίμεναν. Είχαν όλοι ενημερωθεί ότι θα πάμε να βγάλουμε φωτογραφίες μαζί τους.

Η Κατερίνα μας  ήταν έτοιμη είχε ντυθεί και με χαμόγελο περίμενε να ξεκινήσουμε.

Τι ωραίο να μπορείς να δώσεις χαρά σε αυτούς τους ανθρώπους έστω για λίγες ώρες και να μπορείς να τους κάνεις να δουν με τα μάτια τής ψυχής τους.

Όπως είπε και η μικρή μου κόρη: «Ευχαριστώ τον Θεό που υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι όπου βοηθούν ανθρώπους που το έχουν πραγματική ανάγκη.»

ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ:

Αφήστε μια απάντηση