80η Βόλτα να προσφέρουμε φαγητό στο λιμάνι του Πειραιά

Κάθε δεύτερη Κυριακή οι φίλοι της #ΠΑΡΕΑΣ έχουμε κάνει μια κρυφή, άτυπη υπόσχεση.

Άλλος για λίγο, αφήνει τους φίλους του, άλλος την οικογένεια του, άλλος την βόλτα του, άλλος το ζεστό του σπίτι και το αραλίκι της ημέρας. Τότε, όλοι μαζί, παίρνουμε το ζεστό, σπιτικό φαγητό που έχει ο καθένας μας ετοιμάσει, τα φρούτα, τα γλυκά και το ψωμί και συναντιόμαστε στο λιμάνι του Πειραιά.

Εκεί, ίσως να μην το γνωρίζετε, αλλά μένουν περίπου 100 άστεγοι συνάνθρωποι μας.

Εμείς τους ξέρουμε όλους, έναν έναν και περιμένουμε πως και πως να τους δούμε, να τους φροντίσουμε (όσο μπορούμε) και να μάθουμε νέα τους. Με την ίδια λαχτάρα και ίσως και περισσότερη κάποιες φορές περιμένουν και εκείνοι εμάς!

Αυτές τις στιγμές λοιπόν, ξεχνάς την κούραση της εβδομάδας, το άγχος της επόμενης που σε λίγο ξεκινάει και για 2-3 ώρες μόνο γελάς, μιλάς, αγκαλιάζεις και ξεχνιέσαι μέσα σε ένα σύννεφο αγάπης και αλληλεγγύης.

Ύστερα φεύγεις και γυρνάς στην καθημερινότητα σου μα το μυαλό σου είναι εκεί. Στο πότε θα έρθει η επόμενη Κυριακή. Γιατί όσο θα υπάρχουν άνθρωποι, όσο θα υπάρχουν φίλοι, όσο θα υπάρχουν ΠΑΡΕΕΣ, τόσο κάποιοι λιγότερο τυχεροί σε αυτή την ζωή θα αισθάνονται περισσότερο Άνθρωποι!!

Γιατί όλοι είμαστε ίσοι, ίδιοι και τίποτα σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι για κανέναν δεδομένο!
#ΠΑΡΕΑ #FRIENDS_FOR_FRIENDS

Γιώργος Ξηρογιάννης (Φωτογράφος PhotoAid): 

Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2018

Την ώρα που η νύχτα, αγκάλιαζε το συννεφιασμένο λιμάνι του Πειραιά, μια ΠΑΡΕΑ συνανθρώπων μας, (με -κοινό- σκοπό, την βοήθεια προς τον συνάνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη), σηκώνει τα μανίκια της και πιάνει »δουλειά» τους αφουγκραζόμουν , ενώ προετοίμαζαν αυτά τα γεύματα αγάπης, πειράζοντας ο ένας τον άλλο, γελώντας δυνατά, σπάζοντας την σιωπή του λιμανιού που, ντυνόταν με την βραδινή του φορεσιά… Έτσι, ήρθε και η ώρα που ξεκίνησαν τις επισκέψεις στα «σπίτια» των άστεγων συνανθρώπων μας, παρασύροντας με φωτογραφικά σε αυτό το ευλογημένο ταξίδι προσφοράς. συχνά πυκνά έπιανα τον εαυτό μου να ξεχνά τον λόγο που βρισκόταν εκεί, παρατηρώντας απλά αυτή την ομάδα σχετικά με πως επικοινωνούσε με τους αστέγους, γνωρίζοντας τους όλους με τα μικρά τους ονόματα, πειράζοντας και αγκαλιάζοντας τους την ίδια στιγμή, με λόγια αγάπης και σεβασμού. Kάθε φορά που έφευγαν, ένα χαμόγελο έμενε ζωγραφισμένο σε αυτά τα τόσο πονεμένα πρόσωπα, ώσπου η τελευταία σακούλα αγάπης σήμανε την έναρξη των προσπαθειών συλλογής των επομένων….

Αφήστε μια απάντηση